Na ten moment wyszywania mam dość. Po skończeniu wróżki nawet nie posegregowałam mulin, tylko włożyłam je do pudełka i schowałam. Teraz wzięłam się za szycie. Marzyła mi się kosmetyczka , taka, w której mogę zabrać swoje kosmetyki i korzystać z nich pod prysznicem na basenie. W kosmetyczce potrzebne było mi duże ucho, żebym mogła ją powiesić bez obawy, że naleje mi się tam woda. Pierwsze koty za płoty, kosmetyczka jest. Nie miałam pojęcia jak się do tego zabrać, ale obejrzałam jakiś tutorial i na basenowe potrzeby wystarcza . Następna będzie ( o ile będzie),lepsza.
Siedzę w wolnej chwili przy maszynie i coś tam skracam, zszywam , poprawiam. Z ubraniami to jest tak, że niezależnie od tego, że wydaje się, że materiał niezły i niezależnie od wydanych pieniędzy, nie ma gwarancji, że rzecz będzie dobra jakościowo. Tak było też i z moimi koszulami nocnymi. Po praniu zrobiły się jakieś takie kuse i szczuplutkie. Wyrzucić szkoda, bo mało używane, spać w tym nie bardzo, bo zamiast okrywać to, co trzeba, odkrywają i jeszcze się rolują ... do pasa!
Ucięłam więc dól od t- shirtów i przyszyłam do owych nieszczęsnych koszul. Pomysł okazał się dobry, bo z czterech szmat, zrobiłam dwie rzeczy w miarę porządne. Po przespaniu kilku nocy i po kolejnym wypraniu stwierdziłam, że ta jedna to może wyszła mi coś za długa . Skrócenie to parę chwili, bo maszyna stoi rozłożona. Skróciłam, przeprasowałam i w nowym dziele położyłam się spać. Jedna noc - coś, kurde, uwiera. Omotałam się jakoś i do rana dotrwałam.Kolejne noce znowu cierpienie. Przebiegam myślami, co i gdzie ja tam nagrzeszyłam, że koszula we włosiennicę się zamieniła, ale nic mi do głowy nie przychodzi. Wprawdzie w sanatorium byłam , ale ekscesów to tam żadnych nie było. Harcerze z kuracjuszy by mogli brać przykład.
Wszyscy, łącznie ze mną, " stare i schorowane" 😆😉 . W końcu zajrzałam do szwów i okazało się, że...przeprasowałam zbyt gorącym żelazkiem i szwy się zrobiły szorstkie i sztywne. Trzeba znowu przerabiać. Oby się nie okazało, jak u tego krawca, co to trzy razy skracał i jeszcze za krótkie.
Pobyt w sanatorium uważam za bardzo udany. Ileś tam osób nie przyjechało, był luz i swoboda. Siedział z nami przy stoliku pan, który przyjechał samochodem. Po obiedzie pakowaliśmy się w pięcioro w samochód i jechaliśmy nad morze. Kamień Pomorski leży 7 km od morza. Zwiedziliśmy okolicę i kawał wybrzeża. Cały styczeń ostro mroziło, temperatury były przeważnie w okolicy minus 10-12 stopni, ale pogoda była fantastyczna, bo było sucho i bezwietrznie. Dopiero jak wyjeżdżałam przyszły marznące deszcze i nocne mrozy. Z Kamienia Pomorskiego nie było jak wyjechać. Pomorze zamieniło się w lodową krainę baśni. Pociągi nie kursowały z powodu zamarzniętej trakcji. Zabrałam się z kimś do Stargardu ( przy okazji zwiedziłam Stargard) i tam na spokojnie czekałam na kontynuację podróży. Pociąg relacji Szczecin - Białystok ( ja wysiadałam w Kutnie) miał opóźnienia tylko (!) 5 godzin.
 |
plaża w Łukęcinie, pełna fantastycznych , kolorowych kamieni. Oczywiście, że kilka przytargałam do domu
|
 |
na brzegu lód się skrzy
|
 |
tzw. słoniowe nogi
|
 |
ruiny kościoła w Trzęsaczu
|
Ale, co tam my! W niedzielę, w Międzyzdrojach w ramach WOŚP Leszek Naziemiec, propagator pływania w otwartych wodach o każdej porze roku , opłynął molo dookoła. Mróz wtedy był w granicach minus 8-10 stopni.
 |
ta mała plamka przed łódką, to Leszek Naziemiec
|
W ubiegłym roku sporo zwiedziłam. Nie będę streszczała moich eskapad, ale tylko wspomnę takie najciekawsze momenty.
Byłam w Cieszynie. Cieszyn jest śliczny, czysty i bardzo przyjazny turystom. Nie widziałam nigdzie więcej sklepów PSS Społem, a w Cieszynie jeszcze są i chyba mają się dobrze. Można w nich kupić pyszne kanapki na sztuki, z czego zresztą miasto słynie. Mnie najbardziej pasowały te ze śledziem. W Cieszynie jest mnóstwo starych kamienic i kamieniczek, a każda z nich ma niepowtarzalne, bogato zdobione drzwi.
 |
deszczowy Cieszyn
|
 |
muzeum w Czeskim Cieszynie
|
 |
ogrody Kapias zahaczone po drodze do domu
|
 |
nie miałam pojęcia, że może być tyle kolorów irgi (ogrodyKapias) W lipcu odwiedziłam Licheń, czyli świątynię przesady i kopalnię soli w Kłodawie. Miałam to szczęście być kiedyś w kopalni, kiedy nie było jeszcze specjalnej trasy dla turystów i po drodze mijało się pracujących górników i wagoniki z kryształami soli. Gdy przeszło się pewien odcinek w kopalni , pan oprowadzający gasił światło za nami i zanim zapalił następne, pozostawaliśmy w ciemności. Wrażenia niesamowite i nie do opisania. Kopalnia wtedy nie była dostępna dla turystów w weekendy. Dzisiaj dla zwiedzających jest specjalna Podziemna Trasa Turystyczna, są wygładzone ścieżki i pełne oświetlenie . Nadal ciekawie, ale to już muzeum, a nie "żywa" kopalnia. Kopalnia nadal wydobywa sól, ale ścieżki górników nie przecinają się ze ścieżkami turystów.
Z kolei Wrocław , co nie dziwota ,zachwycił mnie Panoramą Racławicką .Wrocław leży na 17 południku długości geograficznej.Linia południkowa czyli meridiana, jest instrumentem astronomicznym.
Na podstawie takich właśnie obserwacji dokonanych w Watykanie w 1582
roku za pomocą wybudowanej na polecenie papieża Grzegorza XIII linii
południkowej, przeprowadził on słynną reformę kalendarza i wprowadził
kalendarz zwany do dziś na jego cześć gregoriańskim, by skorygować błędy
kalendarza juliańskiego.
Wyniosło mnie też do Lublina i Majdanka. W Majdanku zaczął sypać pierwszy listopadowy śnieg z deszczem i tym wyraźniej można było odczuć , co przeżywali ludzie w obozie koncentracyjnym. Łzy nie przestawały mi lecieć z oczu. Szkoda tylko, że wszystkie spopielone kości zostały przykryte niedawno ziemią. Przewodnik o tym pomyśle nie miał dobrego zdania, bo powiedział, że dla niego to jest niezrozumiałe. Przykryty ziemią został dowód bestialstwa ludzi, którzy robili to w imię jakichś chorych ideologii.
 | widok na obóz w Majdanku spod kopuły ze spopielonymi w krematoriach szczątkami
|
No i muszę wspomnieć o biletach za złotówkę 20 października z okazji Dnia Seniora. Byłam kilka razy w Krakowie, ale nie dane mi było zobaczyć ołtarza Wita Stwosza. Albo był poddany renowacji, albo akurat odbywały się jakieś uroczystości kościelne. Widziałam go jeden , jedyny raz , jak byłam w szkole średniej, czyli baaardzo dawno. Tego dnia pociągi relacji IC zatłoczone niemiłosiernie. W pociągu spotkaliśmy cudowną grupę, cudownych ludzi, którzy tego dnia jechali też do Krakowa. Dołożyliśmy się do wynajętego przez nich przewodnika i razem obejrzeliśmy nie tylko ołtarz.
|
Psioczę na wróżkę, ale dała mi też tak potrzebne chwile oderwania się od rzeczywistości. W lutym powinnam cieszyć się nowym życiem, nowym członkiem rodziny, lecz w połowie grudnia zostaliśmy z pękniętymi sercami i pustką. Uparte haftowanie pozwalało nie myśleć.
|
U mnie dzisiaj było plus 16 stopni. Napracowałam się koło domu, bo po tej zimie, to jakieś śmieci zaczęły wyłazić. Był śnieg, było czysto. Kiełki krokusów wystają już z tej zimnej ziemi na jakieś 2 cm. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Bardzo, bardzo dziękuję za życzliwość i wszystkie ciepłe słowa pod poprzednimi postami. Za słowa otuchy, uznania, za życzenia powodzenia w konkursie.
Zdrowia i pięknej wiosny! Jola
|
