Po upałach czerwcowych ani śladu. Mnie jakoś te upały szczególnie nie dały się we znaki. Pozasłaniałam od zewnątrz okna czym się dało, a mój dom wyglądał jak jak jeden ze slumsów na przedmieściach upadłego miasta.
Ważne, że w środku temperatura nie przekraczała 24 stopni.
Po niesamowitej suszy i po upałach nastały deszczowe dni. Nacieszyć się tym deszczem nie mogę z kilku powodów. Rachityczne, przesuszone rośliny się regenerują, a ja w tym czasie wyciągnęłam maszynę do szycia. Jako, że jestem z " letka" nieforemna, przynajmniej w myśl konstruktorów odzieży, więc wiele rzeczy muszę sobie przerabiać lub uszyć. Z tym szyciem to raczej ten...tego. Jak mam jakąś rzecz nie nadającą się do noszenia, to śmielej operuję nożyczkami i na ogół mi coś tam wyjdzie. A jak nie wyjdzie, to żadna strata i tak się do niczego nie nadawało. Najbardziej jestem zadowolona z poszerzenia spodni rurek, których szczerze nienawidziłam, a w moim rozmiarze czasami nie dało się niczego innego kupić. Wyszło mi coś takiego:
Nie będę tutaj prezentowała wszystkich moich wyczynów krawieckich, bo uzbierało się tego trochę. Chwalę się tylko bluzką i spodniami, bo nacieszyć się nimi nie mogę. Uczę się mozolnie sama przy pomocy tutoriali zamieszczonych na You Tube. Lubię siedzieć przy maszynie do szycia i coś tam dłubać . Krawiectwo to ciepłe wspomnienie mojego dzieciństwa i tu wrzucę trochę historii.
W czasie II wojny światowej Niemcy przymusowo przyuczali polską młodzież w wieku 12 -14 lat do zawodu poprzez szkolnictwo zawodowe. Kształcono polskie dzieci na robotników wykwalifikowanych, którzy mieli pracować na potrzeby Rzeszy. Tym oto sposobem mój ojciec nauczył się krawiectwa ciężkiego specjalnego. Szył dla wszelkiej maści ludzi nieforemnych - krzywych, z garbem, nieproporcjonalnie zbudowanych. Po wojnie rodzice zamieszkali w Pabianicach , a ojciec jako wykwalifikowany krawiec nie miał problemów z pracą, tyle tylko, że tej roboty szczerze nienawidził. Było to zajęcie ciężkie i niewdzięczne. Po iluś latach rzucił tę prace, ale jeszcze wiele lat potem w domu terkotała maszyna do szycia i czuć było zapach oliwy do maszyny.
W takich warunkach spędziłam dzieciństwo i do dzisiaj dźwięk maszyny, zapachy związane z szyciem, prasowaniem wywołują we mnie miłe wspomnienia.
Lipiec to okres kwitnienia lawendy i wrotyczu, ziół odstraszające niepożądane owady.Świetnie nadają się na suszki, bo zachowują kolor. Z wrotyczu zrobiłam wieniec do domu. Po czterech dniach, lekko przeschnięty przyniosłam do mieszkania. Zapach niedosuszonego ziela połączony z działaniem bakterii gnilnych na jeszcze wilgotnych źdźbłach, był tak intensywny, że po chwili wyleciałam z nim z domu z prędkością światła. Głowa mało mi nie odpadła od intensywnego zapachu, a mdłości próbowały wykręcić żołądek. Kiedy moje dzieło w końcu wyschło zupełnie ,powiesiłam nad oknem i mam nadzieję, że będzie mnie chronił przed zbłąkanym latającym zwierzem . Mnie o mało nie pozbawił życia, to może i zadziała na owady.
No, a skoro o zwierzętach mowa. ..Po starym sadzie na polu pozostała tylko samotna jabłoń papierówka. Pod nią rozgościły się sarny - matka i trzy młode urwisy. Przychodzą spragnione i mimo wystawionej wody, wolą zżerać jabłka. Najpierw zjadły mi truskawki łącznie z krzaczkami, potem wrąbały mi porzeczki razem z młodymi przyrostami, teraz jabłka. Ja im tych jabłek nie żałuję, ale jak spadnie jakieś ładne ,to nadgryzą i szukają świeżego. Trwa pomiędzy nami wyścig kto pierwszy rano po owocki. (A u mnie codziennie świeżutki kompocik .) Uważam, że jestem właścicielem i mam pierwszeństwo, poza tym skoro wylegują się cały dzień , to mają czas i mogą się zadowolić tymi mniejszymi jabłuszkami. Ponadto swoją obecnością zabierają nam mnóstwo czasu, bo to takie miłe obserwować jak małe ssą mamę, albo ganiają się po polu.
Nami się specjalnie nie przejmują.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Fajnie, że do mnie zaglądacie. Życzę Wam przyjemnych, leniwych letnich dni.
Jola








Przeróbki świetne, lampasy zawsze modne i do wielu bluzek czy swetrów pasują.
OdpowiedzUsuńMoje wspomnienia, to szyjąca babcia i to od niej nauczyłam sie szyć.
Szyłam kiedyś sporo i to nie tylko dla siebie, teraz mało lub wcale, ale maszyna w domu zawsze przydatna!
To ci sarny, nie wiedziałam, że tak lubią jabłka!
Bardzo udane przeróbki odzieży. Zazdroszczę tego szycia na maszynie, bo mając "pomyślunek" trochę kreatywności można sobie niejedno uszyć. Bardzo ciekawa historia rodzinna.
OdpowiedzUsuńA sarenki urocze, mimo, że trochę szkodzą wchodząc do Twojego ogródka.
Jeszcze dzień ,dwa i znowu temperatura nam poszybuje w górę, ale już chyba nie tak jak wcześniej. Tyle ,że to słońce takie teraz "parzące".
Intensywnie myślę, żeby zrobić post na Twoje życzenie. W tym celu muszę znowu wybrać się do naszego skansenu. Trudno utrafić z pogodą, bo jak pada - źle, jak za mocno grzeje to tam istna patelnia. Ale myślę, myślę...
Pozdrawiam serdecznie, Jolu.
Widoki z sarenkami bezcenne! Mogłabym siedzieć godzinami i podglądać :).
OdpowiedzUsuńFajnie jest umieć szyć, bo zawsze można sobie jak nie uszyć to przynajmniej przerobić jakąś rzecz. Ja sie nauczyłam na poczatku ogólniaka i potem długo szyłam mnóstwo ubrań dla siebie i później dla dzieci i męża. Mama szyła według Burdy, z tego się nauczyłam. Teraz już rzadko siadam do maszyny.
Też zbieram wrotycz, ale nie odczuwam takich sensacji, zdziwiło mnie, że tak silnie zareagowałaś. Owszem zapach jest dość mocny, ale trzymam go w domu i nikomu jeszcze nie zaszkodził ani nawet nie przeszkadza.
Pozdrawiam serdecznie :)
To masz sportowe zawody z jabłkami, kto pierwszy ten ma.Szkoda ze tylko nadgryzają jabłka jak te szpaki co czereśnie dziobna .Krawcowa doskonałą z Ciebie, ja szyłam głównie posciel i ścierki z metra .A wiesz moj wujek też był jako krawiec, później jednak zajął się gospodarstwem bo to jego dziedzina ale zimą to dzieciakom kurtki, płaszcze czy spodnie szył.Pozdrawiam serdecznie.
OdpowiedzUsuńZacznę od sarenek. Fotki śliczne a i obiekt do obserwacji wdzięczny. Czasem jednak zastanawiam się gdzie jest granica ich wszystkożerności (roślinnej, nie są chyba aż takie jak kozy).
OdpowiedzUsuńGratuluję przeróbek. Przypomniałaś mi, że muszę wreszcie zanieść maszynę do naprawy. Ale ja chyba takiego talentu nie mam
Przesłodkie sarenki. Cudowny widok. Ja mieszkam w mieście tylko raz udało mi się podglądać lisa jedzącego z kociej miski. No i stałego bywalca jeża. Umiejętność obsługi maszyny świetna sprawa. Pozdrawiam
OdpowiedzUsuńCiuszki wyglądają świetnie, ale najważniejsze, że szycie sprawia Ci przyjemność :) Sarenki cudne, mimo swej "wszystkożerności". Pozdrawiam:)
OdpowiedzUsuńŚwietnie wychodzą Ci przeróbki.
OdpowiedzUsuńZwierzaczki fajne są, ale potrafią niefajnie narozrabiać i co dla nich jest normą, to dla nas już niekoniecznie.
Kiedyś szyłam dla siebie różne rzeczy, teraz maszyna służy do prostych szyć - poszewki, drobne naprawy odzieży, a najczęściej do zszywania zakładek.
Pozdrawiam ciepło
Borze szumiący, jak Ty masz pięknie! Piękny dom, piękne otoczenie... zaraz umrę z zazdrości i tyle mnie będziecie widzieli 😭
OdpowiedzUsuńJolu, przeróbki i uszytki wyglądają świetnie. Sarenki u nas też są, ale za płotem, więc nie narzekam, tylko Ci współczuję.
OdpowiedzUsuńWrotycz działa odstraszająco na owady. Chętnie zrobię sobie taki piękny wianek jak twój przeciwko kleszczom i opuchlakom. Na razie nie mogę wrotyczu znaleźć
Pozdrawiam Cię serdecznie.
Ja też mam wrotycz na balkonie aby odstraszał owady, jednak nie wpadłam na to aby zrobić wianki - mam bukiety. Lubię też zbierać kwiaty krwawniku i wieszam takie wiązki nad łóżkiem - jak zasycha daje przyjemny aromat i dobrze się zasypia. Dobrze to na mnie działa. Sarny są urocze ❤️. Moja maszyna służy do szycia prostych rzeczy i jak kiedyś schudłam (teraz już nie umiem) to sporo ubrań po prostu zwężałam. Udanej drugiej połowy wakacji Jolu 🙂!
OdpowiedzUsuńTrochę Ci zazdroszczę tej maszyny i umiejętności posługiwania się nią. Ja z każdą przeróbką muszę biegać do obcych ludzi, a bardzo chciałabym umieć zrobić to sama :)
OdpowiedzUsuńWidok sarenek bezcenny, choć rzeczywiście przyznaję Ci pierwszeństwo w konsumpcji jabłuszek :)
Jolu, z tymi wspomnieniami z dzieciństwa znaczonymi turkotem maszyny do szycia i zapachem oliwy do jej konserwacji to i ja tak mam. Tyle że u mnie szyła babcia. A jej maszyna, tak zwana singerka, do dziś mi służy, gdy coś prostego potrzebuję przeszyć. Podziwiam Twoje przeróbki i uszytą od podstaw bluzeczkę. pięknie Ci w niej!. Pozdrawiam cieplutko :-))
OdpowiedzUsuńJolu, jak zawsze czyta się Ciebie z ogromną przyjemnością! 😊 Tyle tu humoru, wspomnień, codzienności i pięknych obrazków z życia, że aż człowiek ma wrażenie, jakby na chwilę usiadł z Tobą przy kawie. A krawieckie dokonania naprawdę robią wrażenie — szczególnie że wszystko wypracowane własnymi rękami i cierpliwością. ❤️ No i te sarny… zdecydowanie mają u Ciebie raj, choć chyba trochę zbyt dosłownie korzystają z gościnności! 😄 Piękny, pełen ciepła wpis. Życzę Ci dalszych twórczych pomysłów, spokojnego lata i samych miłych spotkań z naturą — może tylko z odrobinę bardziej kulturalnymi konsumentami jabłek! 🌿🦌🍎
OdpowiedzUsuńUwielbiam sarenki. Mogłabym je podglądać bez końca. Twoje krawieckie poczynania są godne podziwu. Widać masz to w genach. Pozdrawiam
OdpowiedzUsuńPiękne szyciowe prace <3. Super wyszła i bluzeczka i spodnie. Też miałam sobie jedne poszerzyć ale jakoś nie mogę się za to zabrać i tak leżą w szafie. O ile kocham szyć maskotki, tak z ubraniami jakoś jestem na bakier ale próbuję, bo jednak przydaje się co chwilę coś przerobić.
OdpowiedzUsuńSarenki łobuziaki ale takie słodziaki, że też nie byłoby mi szkoda zjedzonych owoców :)
Uwielbiam wzory w kwiaty <3
OdpowiedzUsuń